मैत्री, यश आणि निरोप

भैरवीने सर्वांसमोर सुनावल्यामुळे समीरला सुरुवातीला खूप वाईट वाटले होते. तो एकटाच पर्वतीवर जाऊन झाडाखाली बसू लागला. पण आता त्याला प्रेमातल्या या 'हार'ची सवय झाली होती. मनीषाने विचारांनी हरवले होते, तर भैरवीने शब्दांनी. समीर आता या दुःखाला हसण्यावर नेऊ लागला होता. एकदा समीर असाच बसला असताना मयूरचा फोन आला. "अरे गधड्या, भैरवी इथे चौकात उभी आहे, लवकर ये!" मयूर ओरडला. पण समीर शांतपणे म्हणाला, "नको रे मयूर, तिने मला खूप ओरडले आहे, आता तिथे जाण्यात अर्थ नाही." मयूर समीरला घेऊन एका चहाच्या टपरीवर गेला. मयूरला सिगरेट ओढायची सवय होती. त्याने एक झुरका मारला आणि समीरला सिगरेट देऊ केली, "दोस्ता, हे घे... थोडं दुःख हलकं होईल." समीरने स्मितहास्य करत सिगरेट नाकारली आणि म्हणाला, "अरे मित्रा, एवढं पण दुःख नाही झालं की मी देवदास बनू! जिंदगी लंबी है दोस्त, जो नशिबात नाही त्याच्यासाठी काय गम करायचा?" समीरचा हा डायलॉग ऐकून मयूरलाही हसू आले. दिवस सरत गेले आणि १२ वीची फायनल एक्झाम आली. समीर अभ्यासात इतर मुलांसारखा 'पोपटपंची' करणारा नव्हता. त्याचा 'Winding-Rewinding' चा व्होकेशनल कोर्स होता आणि प्रॅक्टिकल कामात तो एकदम हुशार होता. मराठीचे धडे किंवा कविता वाचताना तो त्यात इतका हरवून जायचा की समोर काय घडत असेल याचे चित्र तो डोळ्यासमोर उभे करायचा. या कल्पनाशक्तीमुळे (Imagination) त्याला वाचनाची आवड निर्माण झाली होती. रिझल्टचा दिवस उजाडला. १० वीच्या वेळी जसा समीर घाबरला होता, तसाच तो आताही होता. पण यावेळी मयूर सोबत होता. मयूरने त्याचा नंबर बघितला आणि तो स्वतः नापास झाला होता. पण जेव्हा त्याने समीरचा रिझल्ट पाहिला, तेव्हा समीर ५९% गुण मिळवून सर्व विषयात पास झाला होता! समीरला आनंद तर झाला, पण आजूबाजूला पाहिल्यावर त्याला दुःखही झाले. त्याचा जवळचा मित्र मयूर इंग्लिशमध्ये नापास झाला होता. तो दूधवाला मित्र आणि कॉलेजमधील बरेच मित्र नापास झाले होते. सर्वात जास्त वाईट समीरला शरदबद्दल वाटले. शरदनेच समीरला इंग्लिशचा अभ्यास कसा करायचा हे शिकवले होते, पण दुर्दैवाने शरद स्वतः नापास झाला आणि समीर पास झाला. समीरने आपल्या मित्रांचे मन रमवण्यासाठी त्यांना चित्रपटगृहात नेले. त्यांनी 'Deewane Huye Paagal' हा चित्रपट पाहिला. चित्रपट संपल्यानंतर ते तिघेही (समीर, मयूर आणि शरद) थिएटरबाहेर एका झाडाखाली बसले. वातावरणात थोडी शांतता होती. मयूर म्हणाला, "मी परत इंग्लिशचा अभ्यास करून परीक्षा देईन आणि पास होईन." पण शरदच्या चेहऱ्यावर खूप टेन्शन होते. तो म्हणाला, "समीर, मी आता पुढे शिकू शकणार नाही. माझ्यावर घराची खूप जबाबदारी आहे. ३ बहिणी आणि २ भाऊ... मोठा परिवार आहे माझा." समीरने त्याला समजवण्याचा प्रयत्न केला, "अरे शरद, शिकून घे, काहीतरी मार्ग निघेल." पण शरदने समीरचा हात हातात घेतला आणि म्हणाला, "दोस्ता, तू आता मोठा झालास की मला विसरू नकोस. तू शिकून खूप मोठा माणूस हो आणि मला तुझ्याकडे एखादी नोकरी (Job) दे!" हे ऐकून समीर भावूक झाला. त्या तिघांनी एकमेकांना घट्ट मिठी मारली (आलिंगन दिले). कॉलेजचे दिवस संपले होते, निकालाने कोणाला यश दिले तर कोणाला जबाबदारी. जड अंतःकरणाने त्या मित्रांनी एकमेकांचा निरोप घेतला, पण त्यांच्या मैत्रीच्या आठवणी मात्र कायमच्या मनात कोरल्या गेल्या.